U zoekt een psychotherapeut en wilt weten wie ik ben.



Hiertoe wil ik u iets vertellen over enkele aspecten van mezelf

BEROEPSMATIGE VORMING,
PERSOONLIJKE LEVEN EN ONTWIKKELING
THERAPIEVORM DIE IK GEBRUIK

Deze factoren bij elkaar hebben mijn eigen ontwikkeling als therapeut bepaald en me gemaakt tot de hulpverlener die ik ben. Naar mijn mening moet het geleerde integreren tot een diepere, persoonlijke kennis die maakt dat je authentiek wordt in je werk.


BEROEPSMATIGE VORMING
[scholing, werken, vorming, mijn visie ]

Scholing
Meer dan twintig jaar ben ik met mijn huidige vak bezig. Eerst psychologie aan de universiteit in Utrecht en vervolgens de jaren van de algemene psychotherapieopleiding in Maastricht, daarop volgden weer enkele jaren van de specialistische psychotherapieopleiding (ISTDP-Davanloo) in Amsterdam. Bij elkaar zijn dat een kleine 15 jaar opleiding. Dit is een leer- en ontwikkelingsproces dat tot op heden doorgaat. Ik heb verschillende intervisiegroepen met collega's, internationale kontakten, lees vakliteratuur en volg cursussen en syposia. Dat alles heb ik altijd met interesse en nieuwsgierigheid gedaan.

Werken
In de eerste jaren heb ik in verschillende settings gewerkt zoals bij een Riagg, een psychiatrisch ziekenhuis en een algemeen ziekenhuis. Hierdoor is een brede ervaring ontstaan. Maar sinds ruim 10 jaar werk ik in de particuliere praktijk als psychotherapeut. Soms was ik werkzaam in groepspraktijken maar voornamelijk werkte ik in mijn eigen praktijk. Op dit moment werk ik uitsluitend in mijn eigen praktijken, maandag en dinsdag in Maastricht en donderdag en vrijdag in Sterksel [Eindhoven-regio]. Ik beschouw mezelf dan ook als een ervaren psychotherapeut.

Vorming
Naast theoretische scholing en het werken met patiŽnten, was het vooral de persoonlijke vorming welke ik van ervaren collegaís in het vak kreeg, die mij gemaakt heeft tot de therapeut die ik ben. Mijn leermeesters ben ik dan ook veel dank verschuldigd. Dit persoonlijke leerproces gebeurde via supervisie of leertherapie. Ik heb verschillende therapeutische stromingen bestudeerd en daarbinnen ook leertherapieŽn gedaan. Op die wijze heb ik vele jaren aan mezelf gewerkt. Ik weet dus uit eigen ervaring hoe het is om in de stoel van de patiŽnt te zitten, en ik weet ook wat therapie je kan geven. Doordat ik verschillende therapeuten heb gehad, besef ik dat, zelfs al hanteer je de zelfde methodiek, ieder het anders doet, ieder op zijn manier. De persoon van de therapeut geeft de kleuring aan de behandeling. Een ieder is uniek en als alles goed gaat ook authentiek

Mijn Visie.
Vaak denken mensen dat er en streep staat tussen de gezonde en de psychisch zieke mensen die middels de behandeling van het ene kamp naar het andere wisselen. Als ze zich aanmelden voor behandeling voelen ze zich dan buitengewoon ongemakkelijk en willen zo snel als het kan van het verkeerde naar het goede kamp overgaan. Ik zie het leven van een mens echter meer als een leer- en ontwikkelingsproces. Een crisis is vaak een moment dat niet gemakkelijk is, maar wel nieuwe kansen geeft. Het geeft de mogelijkheid te onderzoeken wat er wezenlijk mis is, veranderd moet worden en daarmee kan de weg open staan voor meer geluk in het leven. Als het leven pijn doet, ontwikkeling stagneert, is hulp nodig. Niet altijd moet dat psychotherapie zijn. Psychotherapie echter is de meest intensieve, effectieve manier om een wezenlijk veranderingsproces tot stand te brengen. Het geeft de kans jezelf diepgaand te leren kennen, oude wonden te laten helen en daarmee staat de weg open voor een gelukkiger leven. Je moet er wat voor over hebben, het vraagt een eigen inzet, tijd en geld. Als het goed loopt is het een waardevol, onvergetelijk proces, een investering in jezelf die de moeite waard is.

Ik houd erg van mijn vak, vind het bijzonder dat ik dit soort werk mag doen, voor mij is het een levensvervulling. Het is dan ook mijn overtuiging dat een mens op zoek moet gaan naar zijn levensvervulling. Wat die dan ook moge zijn, we weten het vaak niet meteen. Maar als je zoekt en vind wat bij je past, dan is de kans op geluk veel groter. Een psychotherapie kan hiervoor een goede weg zijn.


PERSOONLIJKE LEVEN EN ONTWIKKELING
In 1951 ben ik in Duitsland geboren. De gevolgen van het Hitler-regime en de oorlog met al zijn verschrikkingen en leed was nog duidelijk voelbaar. Zeker als kind pak je dingen op, ook al worden ze niet duidelijk uitgesproken. Het leed van de volwassenen voelde ik aan, gebruikte al vroeg mijn empathische vermogens.

In ons gezin werd veel, open en eerlijk gepraat over het verleden. Schuld en schaamte hoorden daarbij maar ook een sterk besef om verantwoordelijk te blijven aan je eigen uitgangspunten, met opgeheven hoofd te blijven staan voor wat je als juist aanziet. Daar komt een strijdbaarheid vandaan die b.v. collegaís van me kennen als ik weer eens zie dat ons vak bedreigd wordt. Verder heb ik geleerd historisch te denken, dingen te begrijpen van uit hun tijd. In mijn therapeutische behandelingen komt dat regelmatig aan de orde.

Ook was mijn opvoeding bepaald door een diepe religieuze, tegenwoordig zou je zeggen Ďspiritueleí achtergrond van mijn ouders, waarbij actieve sociale betrokkenheid een vanzelfsprekendheid was. Dit alles kan ik nu zo zien en aanvaarden. Toch doe ik het anders dan zij. Ik ben b.v. niet religieus in kerkelijke zin of de manier zo als zij dat waren. Toch herken ik in hoe verre deze achtergrond mij heeft bepaald en daarvoor kan ik nu staan. Als tiener echter was ik de appel die echt niets met de boom te maken wilde hebben.

Dus dat maakte me vatbaar voor een romantische liefde met een jonge Nederlander. Op jeugdige leeftijd kwam ik hier wonen en was dolgelukkig met mijn nieuwe land en nationale identiteit. Het geluk lachte me toe, zo leek het tenminste. Deze onbezonnen stappen hebben tot veel leed geleid, stagnatie in mijn ontwikkeling en tenslotte lichamelijke en geestelijke problemen veroorzaakt. Veel klachten waarmee patiŽnten zich aanmelden ken ik uit eigen ervaring. Maar het leven geeft ook altijd weer nieuwe kansen en ik mag wel zeggen dat ik die heb gekregen en gepakt. Toen ik op mijn 32ste levensjaar vanwege fysieke klachten niet meer door kon gaan met mijn werk was dat een dieptepunt maar gaf vervolgens de mogelijkheid mijn universitaire studie te gaan doen. En wat misschien nog belangrijker is, er komen altijd mensen op je pad, mensen die wat te bieden hebben, die je op weg kunnen helpen. Op het juiste moment is dat altijd zo geweest en nu mag ik wel zeggen dat ik een zeer volledig en geslaagd leven leid. Ik heb een prachtige opleiding gedaan in een vak waar ik me helemaal in thuis voel, heb al 30 jaar een waardevolle relatie en zelfs het kind is er gekomen, al was het pas na vele jaren ongewenste kinderloosheid.

Vroeger hoopte ik altijd op de dag dat het leven mooi, glad en pijnloos zou worden. Nu denk ik dat juist het accepteren van de confrontaties, het ermee omgaan en ervan te leren, de uitdaging is die het leven ons biedt. En ik weet ook dat er leermeesters zijn die je met de volgende stap kunnen helpen. Dat ik nu zelf een van die leermeesters ben geworden, vervult me met blijdschap, eerbied en ook verantwoordelijkheid. Ik beschouw mezelf als erfgenaam van een oude traditie, begonnen al voor de tijd van Freud. In alle tijden en culturen zijn er mannen en vrouwen geweest die leer- en heelmeester waren, leidsman voor de zoekende mens. En tegelijker tijd is het volgende ook waar, iets dat ik ooit over het Chinese denken heb gelezen: wij allen zijn blijvend leerlingen en leermeesters tegelijk op onze zoektocht door het leven.


THERAPIEVORM DIE IK GEBRUIK
Ik wil proberen om iets over de therapievorm die mij het beste bevalt en waarin ik me gespecialiseerd heb, te schrijven. Het gaat om ISTDP [Intensive Short-Term Dynamic Psychotherapy] die ontwikkeld is door Davanloo. Deze komt voort uit het psychoanalytische kader; dat wil zeggen dat de aandacht gericht is op de psychodynamiek die sturing geeft aan ons gedrag. Het gaat over onze innerlijke beelden, angsten en conflicten die we ons vaak niet realiseren of die we actief wegmaken omdat we er geen weg mee weten.

In de therapie wordt eraan gewerkt een zorgvuldig beeld te krijgen van de problemen die de patiŽnt in zijn leven tegen komt om vervolgens te kijken wat nu onder deze problemen zit, hoe ze in stand worden gehouden, de onderliggende dynamiek wordt gezocht. Hierdoor leert de patiŽnt zich zelf, zijn gedrag en zijn innerlijke wereld beter te bestuderen.

Vaak blijkt dat er lastige gevoelens in het spel zijn die ertoe leiden dat men het contact verbreekt, zowel met de ander alsook met zichzelf. Hiervoor hebben de meeste mensen bepaalde standaardreacties; deze leert men dus goed kennen in deze therapievorm. Deze reacties geven in eerste instantie vaak rust maar blijken later toch duur betaald te moeten worden, ze hebben meestal een beschadigend, zelfondermijnend effect. Hierbij moet u denken aan depressie, angst etc.. Als geleerd wordt de werkelijke gevoelens onder ogen te zien en te beleven, zijn de bovengenoemde mechanismen overbodig geworden, krijgt het leven veel meer kwaliteit. Tijdens dit werk ontstaat ook zicht op de ontstaansgeschiedenis van de huidige problemen en doet zich zo de mogelijkheid voor oude dingen te verwerken. Dat geeft vervolgens veel rust en voorkomt overreacties op gevoelige punten in het huidige leven.

Na een geslaagde behandeling is de patiŽnt in beter contact met zich zelf, zijn eigen omgeving en zijn verleden. Er is meer energie en levensgeluk en men durft beter zijn eigen weg in het leven te gaan.

Wat ik zo waardeer aan deze therapievorm is dat ze veel andere therapeutische benaderingen integreert. Zoals gezegd, wordt er zorgvuldig gewerkt zowel op beleving, imaginatie, lichamelijke ervaring, als ook het cognitieve niveau. Er is steeds oog voor drie relationele lagen, de dagelijkse omgeving, de therapiesituatie en de relevante personen uit het verleden. De therapeut heeft een actieve rol en ook van de patiŽnt wordt een actieve houding verwacht, het werkt alleen als er een hecht samenwerkingsverband ontstaat.

Het onderliggende concept is dat een mens verlangt naar het contact met de ander en daarbinnen zichzelf kan zijn. Dit verlangen is vaak beschadigd en heeft ertoe geleid dat men uit vermeende bescherming zich pantsert voor nieuwe kwetsuren. Dat alles gaat ten koste van de levenskwaliteit en heeft vaak ernstig psychisch lijden tot gevolg.

Naar mijn ervaring is de Davanloo-therapie een krachtige methode die leed beŽindigt en mensen werkelijk gelukkig kan maken. Voor verdere informatie over Davanloo-therapie, zie: www.vkdp.nl


ę naar de vorige pagina | naar de volgende pagina Ľ


print deze pagina